Boek
Nederlands

Het spleen van Parijs : kleine prozagedichten

Charles Baudelaire (auteur), Jacob Groot (vertaler), Miro Svolík (vertaler)
Bundel prozagedichten van de Franse schrijver en dichter (1821-1867) over het leven in Parijs, eenzaamheid, lusteloosheid en de schoonheid van het kwaad.
Onderwerp
Parijs
Titel
Het spleen van Parijs : kleine prozagedichten
Auteur
Charles Baudelaire
Vertaler
Jacob Groot Miro Svolík
Taal
Nederlands
Oorspr. taal
Frans
Oorspr. titel
Le spleen de Paris
Uitgever
Amsterdam: Voetnoot Publishers, 2021 | Andere uitgaves
166 p. : ill.
Aantekening
Eerder in het Nederlands verschenen onder de titels "De melancholie van Parijs" en "Parijse weemoed"
ISBN
9789491738692 (hardback)

Andere talen:

Besprekingen

Miskende dichter met een abonnement op schandalen

Een golf aan publicaties wakkert de aandacht aan voor Charles Baudelaire (1821-1867), tweehonderd jaar geleden geboren. Vanwaar die blijvende fascinatie voor de begaafde poète maudit, stadsflaneur en duistere dandy, die zichzelf onherroepelijk ten gronde richtte?

Een poos lang bedreef Baudelaire de liefde uitsluitend met zwartfluwelen handschoenen aan. Nietsvermoedend besmette de dichter zijn talloze bedgenotes met de syfilis die hij al vroeg onder de leden had. Om de burgerman te choqueren, verfde hij weleens zijn haren groen. Vanaf zijn negentiende schuimde deze zoon van een uitgetreden priester fanatiek de Parijse bordelen af, waar hij zijn voorliefde voor exotische en lugubere prostituees als 'Sara la Louchette' ('Schele Sara') botvierde. Hij experimenteerde met de roes van hasjiesj in de merkwaardige 'Club des Haschichins' en schreef over zijn ervaringen in de klassieke verhandeling Les paradis artificiels (1860). Uiteindelijk prefereerde hij de wijn, want 'die verhoogt de wilskracht, terwijl hasjiesj die uit de weg ruimt'. Verslaafd raakte hij evenwel aan opium, tot 150 druppels per dag.

Edmund White noemt Charles Baudelaire in De flaneur (2001) misschien wel 'de eerste performancekunstenaar uit de geschiedenis', omdat hij volk…Lees verder

Alles voor zijn moeder en de pen

Charles Baudelaire had, zacht gezegd, een moeizame relatie met zijn moeder. Bij zijn 200ste geboortedag vertaalde Kiki Coumans voor het eerst een ruime selectie uit zijn brieven, met glansrijk resultaat. Ook twee vertalingen van zijn poëzie zijn zeer de moeite waard.

Grote, mannelijke dichters lopen haast altijd aan de leiband van hun moeder. Wat ze ook doen om die af te leggen, hoe ze ook proberen te vluchten, ze zullen door de wereld gaan als een hond aan een lange lijn, schrijft Milan Kundera in het nog immer geweldige Het leven is elders. Er zijn er heel wat geweest die het hebben geprobeerd. Aan de lange lijst met lyrici die aanvangt met Hölderlin, Poesjkin, Shelley en Lermontov, en die via De Nerval, Wilde, Rimbaud, Jessenin, Blok, naar Rilke en Trakl voert, voegt de Tsjechische auteur ook Charles Baudelaire toe. En niet zonder reden. Dan ben je 40, schrijft Kundera met de Franse dichter in gedachten, en nog altijd bang voor je moeder!

Lees verder

Vertaling van 50 kleine prozagedichten van de Franse schrijver en dichter (1821-1867), die vooral beroemd werd door zijn gedichtencyclus ‘Les fleurs du mal’ uit 1857 (De bloemen van het kwaad). In dit boek, dat postuum verscheen, doorkruist de auteur Parijs op zoek naar schoonheid in het kwaad. Hij maakt portretten van de inwoners, onder hen kunstenaars, bordeelbezoekers, weduwen en armoedzaaiers. Het is een en al eenzaamheid en lusteloosheid wat de klok slaat, ingrediënten voor een gevoel dat spleen wordt genoemd. Jacob Groot vertaalde het boek al eens in 1980, maar vond dat het, in het 200e geboortejaar van Baudelaire, een verbeterde vertaling verdiende. Die opzet is uitstekend gelukt. Zijn nawoord is zoals een nawoord moet zijn: het plaatst de inhoud in een context en vertelt iets over de auteur. De uitgave is prachtig, met grote letters en met burleske tekeningen van Miro Svolik (Praag). Deze vertaling is een aanwinst voor wie Baudelaire al kent, maar vooral ook voor wie nieuwsgi…Lees verder

Over Charles Baudelaire

Charles Pierre Baudelaire (Parijs, 9 april 1821 – aldaar, 31 augustus 1867) was een Frans dichter en kunstcriticus. Zijn bekendste dichtbundel is Les Fleurs du mal.

Biografie

Baudelaire werd geboren als zoon van Joseph-François Baudelaire (1759-1827), een uitgetreden priester en een ontwikkeld man, die warmliep voor de ideeën van de Verlichting en een liefhebber was van schilderkunst. Hij overleed toen Charles vijf jaar oud was. Zijn moeder Caroline was vierendertig jaar jonger dan zijn vader. Toen Baudelaire zeven was hertrouwde zijn moeder met een bataljonscommandant, generaal Jacques Aupick (1789-1871). Al snel groeide er wederzijds onbegrip tussen stiefvader en stiefzoon. In 1836 werd Charles ingeschreven in het Parijse Lycée Louis-le-Grand, waar hij in 1839, om een kleinigheid tijdens de filosofieles vanaf werd gestuurd. Daarna ging hij het leven leiden van een bohemien met talrijke vriendinnen, en stak zich diep in …Lees verder op Wikipedia