Boek
Nederlands

De laatkomer

Dimitri Verhulst (auteur)
Om zich alsnog te kunnen verzoenen met zijn leven, verlaat Désiré Cordier het pad zoals dat richting graf voor hem was uitgestippeld.Zijn gevoel van eigenwaarde, dat door zijn huwelijk was aangetast, wint hij terug als hij op een heuglijke dag, gezond en wel, in een tehuis voor seniele bejaarden wordt geplaatst. Hij belazert de kluit op virtuoze wijze door zich voor te doen als demente en incontin
Titel
De laatkomer
Auteur
Dimitri Verhulst 1972-
Taal
Nederlands
Editie
9
Uitgever
Amsterdam: Atlas Contact, 2013
139 p.
ISBN
9789025441463 (paperback)

Besprekingen

Ontsnapt aan het gebabbel

Désiré Cordier is dement. Tenminste, dat gelooft zijn familie. Maar er is meer aan de hand. De nieuwe roman van Dimitri Verhulst is een bitterzoete zoektocht naar 'die hele sociale pantomime'. Illustratie Isabelle Vandenabeele.

'Hoewel volkomen opzettelijk, is het zeer tegen mijn zin dat ik iedere nacht opnieuw in mijn bed schijt.' De tweede zin van De laatkomer, de nieuwe Dimitri Verhulst, maakt meteen nieuwsgierig. Wat gebeurt hier?

Désiré Cordier, 74 jaar oud, heeft voorgewend dement te zijn. Nooit is hij gelukkiger geweest dan de dag dat zijn champetter van een vrouw hem onderbracht in verzorgingstehuis Winterlicht. Ja, er zijn nadelen. Om iedereen een rad voor ogen te draaien, ziet hij zich verplicht 's nachts in bed zijn gevoeg te doen. Maar het doel heiligt de middelen.

Met Désiré Cordier als correspondent aan het ouderdomsfront kan de auteur zich uitleven in zwarte humor. Verhulst maakt zich vrolijk over het pragmatisme van de familieleden ('Waarom nog geld steken in een nieuwe, deugdelijke kleerkast? Hij beseft het toch niet meer!') en over de rituele momenten waarop ouderdom opeens weer iets is om trots op te zijn, zoals wanneer er een eeuweling verjaart of de fotograaf langskomt voo…Lees verder

Schrijver doet zelfde als hoofdpersonage: Hij verlaat vrouw voor jeugdliefde

Het hoofdpersonage van je nieuwe roman laten scheiden, om vervolgens zelf het licht te zien: het overkwam de Vlaamse schrijver Dimitri Verhulst. In 'De Laatkomer' veinst hoofdpersonage Desiré alzheimer om zijn echtgenote te kunnen verlaten en dicht bij zijn dementerende jeugdliefde Roza te kunnen zijn. In het echte leven besloot Verhulst na het schrijven van het boek te breken met Nathalie, zijn vriendin sinds 12 jaar. Hij verhuisde naar Zweden, naar zijn jeugdliefde. "Soms is het boek slimmer dan de schrijver."

Niet de realiteit haalt de fictie in, deze keer was de fictie de realiteit te snel af. Dimitri Verhulst (40) vertoont namelijk heel wat parallellen met het hoofdpersonage uit zijn langverwachte nieuwe roman 'De Laatkomer', die vandaag verschijnt. Al kwamen die parallellen pas bovendrijven nadat het manuscript al een tijd klaar was. In het overigens niet autobiografische 'De Laatkomer' beschrijft Verhulst, die in Vlaanderen bekendheid verwierf met 'De Helaasheid der Dingen', het relaas van Desiré Cordier. De 74-jarige man besluit vanuit een soort onmacht seniliteit te veinzen om uit zijn verstikkende burgerbestaan en uitgebluste 50-jarige huwelijk te ontsnappen. Op die manier wil hij dichter bij zijn jeugdliefde Roza Rozendaal raken, die inmiddels als dementerende in een bejaardentehuis is verzeild. Niet lang na het drukken van de roman besloot Verhulst zijn eigenste Roza Rozendaal te volgen naar Zweden, en zette hij een punt achter zijn relatie met vriendin Nathalie.

"Het wa…Lees verder

Alleen wie de voorbije tijd op Mars heeft gewoond, weet niet waarover de nieuwe Verhulst gaat. De laatkomer werd met een heus mediaoffensief in de markt gezet: boektrailer, interviews in Knack, Humo en Metro, tv-optredens bij Reyers laat en in het gerespecteerde Boeken op Nederland 1. En overal vertelde de auteur gewillig hetzelfde: in De laatkomer doet een man alsof hij alzheimer heeft om zo aan het kreng van zijn wijf te ontsnappen. Dat lukt en opgenomen in het bejaardentehuis ontmoet hij opnieuw de vrouw op wie hij ooit echt verliefd was. Verhulst vertelde erbij dat dit eigenlijk meer dan over dementie een boek is over het zich losmaken uit de sleur van een veilige relatie. En, by the way, dat het hem ook net was overkomen: dat hij na het schrijven van het boek zijn partner had verlaten en was teruggekeerd bij zijn eerste grote liefde — werkt altijd goed, een vleugje autobio. Daarmee heeft de schrijver zelf zijn boek prima samengevat…Lees verder
In de nieuwe novelle van de Vlaamse schrijver (1972) is de gepensioneerde bibliothecaris Désiré Cordier hoofdpersoon. Hij is een naar buiten toe zachtmoedig mens, maar van binnen kolkt het. Hij wordt een huwelijksleven lang geteisterd door een kijfzieke vrouw. Door zich dement voor te doen denkt hij zijn kleurloze bestaan achter zich te kunnen laten. Hij slaagt erin zich te laten opnemen in een tehuis voor demente bejaarden. Daar ontmoet hij een misgelopen jeugdliefde. Zijn omgeving fileert hij – in de ik-vorm, naar buiten toe dementerend, maar van binnen koel registrerend waarnemend – met sardonisch commentaar. Het is daarbij of de ziekte die hij speelt hem inhaalt. Mooie momenten zijn er wanneer hij schrijft over zijn dochter. Ook wanneer hij beseft dat zij voor het laatst bij hem is, geeft hij geen krimp. Het geheugenspel ‘Ik steek de Styx over en ik neem mee…’ vindt een steeds verdere uitbreiding en is een structurerend element. Deze novelle over de uiteindelijke dingen heeft bijz…Lees verder

Over Dimitri Verhulst

CC BY-SA 4.0 - Foto van/door Michiel Hendryckx

Dimitri Verhulst (Aalst, 2 oktober 1972) is een Belgische schrijver en dichter.

Bio- en bibliografie

De titel Assevrijdag uit 1992 is een eigen uitgave voor enkele vrienden en bekenden. Zijn officiële debuut was de verhalenbundel De kamer hiernaast (1999), die genomineerd werd voor de NRC-prijs. Hij publiceerde verhalen en gedichten in verschillende literaire tijdschriften, waaronder Nieuw Wereldtijdschrift, De Brakke Hond en het tijdschrift Underground, waarvan hij redacteur is.

In 2001 verscheen de roman Niets, niemand en redelijk stil, later dat jaar gevolgd door Liefde, tenzij anders vermeld. De roman De verveling van de keeper verscheen in 2002.

In 2003 publiceerde hij Problemski Hotel, dat vertaald werd in het Duits, Deens, Engels, Frans, Hebreeuws, Sloveens, Italiaans, Pools en Hongaars.

De roman De zeven laatste zinnen i…Lees verder op Wikipedia