**()**

Violeta, de hoofdpersoon in de nieuwe roman van Isabel Allende, wordt geboren tijdens de Spaansegriepepidemie in 1920 en sterft in 2020, tijdens de corona-epidemie. Als ze voelt dat haar dagen geteld zijn, schrijft ze een brief aan haar kleinzoon Camilo, waarin ze vertelt over de geschiedenis van haar (en zijn) familie. Daarin gebeurt nogal wat. Violeta’s vader maakt al vroeg een einde aan zijn leven (zij is degene die hem vindt). Na een huwelijk met een man die ze niet liefheeft, besluit Violeta om ongehuwd en zwanger te gaan samenleven met een aantrekkelijke, maar gewelddadige schuinsmarcheerder met een dubieus beroep. Haar zoon raakt van haar vervreemd, haar dochter raakt aan de drugs en sterft in het kraambed. Hoewel Violeta eigengereid en onafhankelijk is, duurt het jaren voor ze zich losmaakt van haar echtgenoot en alsnog de ware liefde vindt. Intussen wordt de wereld geteisterd door de Tweede Wereldoorlog, de Koude Oorlog, een dictatuur, aardbevingen en orkanen. Dramatische gebeurtenissen en mooie thema’s te over, maar echt aangrijpend wordt Violeta niet. Het is te veel en vooral: het blijft te oppervlakkig en anekdotisch. Pas op de allerlaatste bladzijden gloort er iets van het ‘testament van gevoelens’ dat Violeta heeft willen nalaten. Voor een schrijver van Allendes statuur had het meer mogen zijn.

De vitale Chileense vrouw Violeta del Valle vertelt het verhaal van haar bewogen leven. Ze werd geboren in 1920 toen de Spaanse griep vele miljoenen slachtoffers eiste en ze sterft precies een eeuw later tijdens de coronapandemie. Haar verhaal is mooi verweven met grote gebeurtenissen uit de wereldgeschiedenis en uit de geschiedenis van haar vaderland Chili (waaronder de aardbeving van 1960 en de coup van Pinochet in 1973). Violeta schikt zich van jongs af aan niet in de ondergeschikte rol die men van haar verwacht: niet in het gezin waarin ze opgroeit, niet als getrouwde vrouw en ook niet als moeder. Maar hoe eigenzinnig en sterk Violeta ook mag zijn, haar blik op de wereld en ook haar doen en laten worden wel degelijk in hoge mate bepaald door de tijd en de omstandigheden waarin ze leeft. Zo wordt ze bijvoorbeeld geen volbloedfeministe en ontwikkelt ze pas op latere leeftijd een politiek bewustzijn. Een sterke roman Isabel Allende (1942), precies veertig jaar na haar debuutroman ‘Het huis met de geesten’ verschenen.