Boek
Nederlands
Voorafgaand aan zijn succesvolle roman Buzz Aldrin, waar ben je gebleven? schreef Johan Harstad Ambulance. De personages uit de elf verhalen in deze bundel lopen elkaars leven in en weer uit. Harstad schrijft over een vrouw die zichzelf voor de tv in huishoudfolie wikkelt; over een man die een waardeloze, uiterst dodelijke kopie van de originele airbag verkoopt; en over een weduwnaar die zijn vrou
Onderwerp
Verlies (emotie)
Titel
Ambulance
Auteur
Johan Harstad
Vertaler
Paula Stevens
Taal
Nederlands
Oorspr. taal
Noors
Oorspr. titel
Ambulanse
Uitgever
Amsterdam: Podium, 2014
199 p.
ISBN
9789057596056 (paperback)

Besprekingen

Volhouden is de boodschap

Ambulance van Johan Harstad is een ongepolijste maar indrukwekkende verzameling van elf verhalen. De jonge Noor schreefAmbulance al in 2002, toen hij 23 was, enkele jaren voor zijn debuutromanBuzz Aldrin. De verhalenbundel verschijnt nu in het Nederlands. Alexander Van Caeneghem

'Waarom geven sommige mensen het gewoon op?' vraagt Harstad zich in het nawoord vanAmbulance af. Dat ligt in de lijn van het nawoord bij zijn geweldige romanHässelby uit 2009, waar hij vaststelde: 'Het lijkt bijna wel of we zijn opgehouden om voor elkaar te zorgen, zijn opgehouden rekening met elkaar te houden. Wij zijn bezig elkaar op te geven.'

De verhalen raken elkaar: hoofdpersonages uit het ene verhaal komen terug als nevenpersonages in andere, personages kijken naar dezelfde tv-programma's en horen of zien dezelfde ambulance. Alle verhalen draaien rond eenzaamheid. Het is een sjabloon bij Harstads personages: ze hebben een vrij onbezorgde jeugd, beseffen dat hun leven volstrekt zinloos is, verzeilen in een depressie en proberen dan, eventueel, voorzichtig de ruïnes van hun leven te stutten. Die laatste fase is voor Harstad het bepalende moment: sommigen geven het op, anderen niet.

De vrouw die zichzelf in plastic heeft gewikkeld als verzegeling voor ze stikte (in …Lees verder

Johan Harstad debuteerde in 2001 met de verhalenbundel  Herfra blir du bare eldre (‘Vanaf nu word je alleen maar ouder’). Het jaar daarna verscheen Ambulans, de bundel verhalen die nu door Petra Stevens in het Nederlands is vertaald.
Ambulance bestaat uit elf verhalen die worden verteld door het hoofdpersonage van elk verhaal. Ze zijn vaak scenisch opgebouwd en vallen op door het gejaagde ritme waarmee de vertellers de gebeurtenissen aan elkaar rijgen. Het snelle ritme gaat gepaard met lange volzinnen die soms slordig aandoen. Harstad heeft zijn te lange zinnen kennelijk tot stijlelement verheven.
De titel van het eerste verhaal is het noodnummer voor Europa, ‘121’. De ik-verteller werkt in een noodcentrale en beschrijft twee nachten en één dag uit zijn leven. Een keer denkt hij aan een episode waarbij hij met een collega moest uitrukken naar een plaats waar een vrouw zichzelf van het leven had beroofd. Het werk wordt gekenmerkt door eenzaamheid en vervel…Lees verder
Elf korte verhalen, onafhankelijk van elkaar te lezen, maar op een wonderlijke manier met elkaar verbonden. De mannelijke hoofdpersonen wonen in dezelfde stad, maar kennen elkaar niet. Ze worden vanuit ik-perspectief beschreven. Zonder dat ze het weten is een ambulance – die in elk verhaal voorkomt – een gemeenschappelijke toevalligheid. De een hoort hem langsrijden, een ander ziet hem staan en weer een ander ligt er zelf in. In de verhalen wordt nadrukkelijk wel of juist niet gecommuniceerd met eigentijdse middelen: laptop en mobiel. Een psycholoog vraagt raad aan een volautomatische online-psycholoog. Iemand heeft zijn eigen kantoor opgeblazen, ligt gewond onder 't puin van het ingestorte gebouw; hij belt anoniem naar de krant om naar de reddingsactie te inormeren; speelt een spelletje op zijn telefoon, ontbeert de piepjes als de accu leeg is. In Noorwegen kwam het boek uit in 2003. De auteur was toen pas 24: opmerkelijk jong voor zijn inleving en rake typeringen. Het boek kwam als…Lees verder