Dit boek mogen we beschouwen als het literaire testament van Ulrich Libbrecht, de vader van de comparatieve filosofie. In twee delen krijgen we respectievelijk een terugblik en een vooruitblik. In beide is de auteur zelf sterk persoonlijk aanwezig. Eerst spreekt Libbrecht zijn dankbaarheid uit om zoveel levensgeluk. Zijn grootouders leefden bijvoorbeeld in heel wat hardere tijden en ontzegden zich niet enkel veel op materieel vlak, maar zeker ook wat cultuur of familieleven betreft. Vanuit die vaststelling zoekt Libbrecht bredere horizonten. Die vond hij in de oosterse levensbeschouwingen, waarover hij zijn belangrijkste bevindingen en ideeën zo eenvoudig mogelijk uiteenzet. Het tweede deel, Libbrechts afscheid van de geleerden, is pessimistischer van toon. Via een pleidooi tegen fundamentalistische waarheden komt de auteur uit bij de bespreking van zijn wereld- en mensbeeld, dat een dynamische mengeling is van wetenschap en oosterse filosofie. In een tiental cursief gedrukte bladzijden overloopt Libbrecht ten slotte zijn levensloop. Een waardige afsluiter van een boeiend oeuvre.